مطالب مشابه
مدل خورشیدمرکزی یک مدل نجومی است که در آن زمین و سایر سیارات به دور خورشید نسبتا ثابت در مرکز سامانه خورشیدی میگردند. این مفهوم برخلاف آنچه در اینجا نامیدهشده، نظریه نیست، بلکه مدل است. این مدل اکنون به عنوان مدل پذیرفته شده در جهان فعلی، در علم کاربرد دارد.
از نظر تاریخی، مدل خورشیدمرکزی در تقابل با مدل زمینمرکزی بود که زمین را مرکز فرض میکرد. مفهوم زمینی که به دور خورشید میگردد، نخست در قرن سوم پیش از میلاد و توسط آریستارخوس ساموسی پیشنهاد شد (به احتمال قوی، پیش از اریستارخوس ساموسی، هراکلیدس پونتیکوسی از اصحاب اکادمیای افلاطون این مدل را مطرح کردهاست.) مدل خورشیدمرکزی آریستارخوس، حداقل در دنیای پسا-باستان توجه اندکی به خود جلب کرد؛ شاید به دلیل ازبینرفتن آثار علمی دوران یونانیگرایی، تا اینکه کوپرنیک آن را احیا و تشریح کرد.
ارائه یک مدل ریاضی کامل برای مفهوم خورشیدمرکزی تا قرن شانزدهم میلادی به طول انجامید، یعنی زمانی که نیکلاس کوپرنیک، اخترشناس، ریاضیدان و روحانی کاتولیک لهستانی با پیشنهاد این مدل باعث انقلاب کوپرنیکی شد. در قرن بعد، یوهانِس کپلر مدل را تشریح کرد و گسترش داد تا شامل مدارهای بیضی شکل نیز باشد و همچنین گالیله مشاهدات تجربی برای این مدل با استفاده از تلسکوپ ارائه داد.
با مشاهدات ویلیام هرشل ،فریدریش بسل و دیگران، اخترشناسان فهمیدند که خورشید آنگونه که در زمان کوپرنیک پنداشته میشد در مرکز جهان قرار ندارد. در دهه ،۱۹۲۰ادوین هابل نشان داد که خورشید تنها بخشی از یک کهکشان است که خود تنها یکی از میلیاردها کهکشان موجود است.
در اینجا به اصل کوپرنیکی میرسیم، لازمه اصل کوپرنیکی، مدل خورشید مرکزی یا به نوعی مدل فعلی پذیرفته شده از جهان است. در کیهانشناسی، اصل کوپرنیکی که به نام نیکلاس کوپرنیک نامگذاری شده است، میگوید که زمین در مرکز عالم یا در جای ویژهای از عالم قرار ندارد. هرمان باندی کیهانشناس قرن بیستم این اصل را به نام نیکلاس کوپرنیک نامگذاری کرد، هرچند که پیشینه این اصل به قرن ۱۶و ۱۷میلادی بازمیگردد که سیستم بطلمیوسی (که زمین را مرکز عالم میدانست) کنار گذاشته شد. با دید کلی این دیدگاه آشنا شدید. در مطلب بعدی به اعماق تاریخ می رویم.
