مطالب مشابه
سایناک کاملا قاطعانه ثابت کرده بود که سرعت نور ثابت نیست ،مگر اینکه درک شود در فضای مطلق حرکت می کند. به دلیل شکست نسبیت عام در توضیح نتایج سایناک ، مایکلسون مجبور شد به زمین بازی برگردد. مایکلسون می دانست که باید دستگاه پیچیده تری برای آزمایش، نسبت به آنچه در 1887ساخته بود، بسازد. از آنجا که همکار او ادوارد مورلی در سال 1923درگذشت ، مایکلسون شریک جدیدی به نام هنری جی گیل پیدا کرد.
در مختصری از توضیح و چکیده توسط مایکلسون چنین آمده:
نظریه تأثیر چرخش زمین بر سرعت نور همانطور که در فرضیه یک اتر ثابت حاصل شده است. اظهارات تاریخی: این نظریه در اصل در سال 1904ارائه شد. این آزمایش در نمونه فوری دکتر ال. سیلبرشتاین انجام شد. یک آزمایش مقدماتی در کوه ویلسون در سال 1923 نشان داد که لازم است به یک خط لوله متوسل شویم.
سیلبرشتاین که خود نیز یک فیزیکدان بود، بسیار بر سر این موضوع اصرار داشت زیرا در سال 1921مقاله ای نوشت و در مورد مشکل تئوری نسبیت در توضیح پدیده های چرخشی نوری صحبت کرد. شاید سیلبرشتاین ، برخلاف انیشتین ، آزمایش سایناک را كه فقط هشت سال قبل رخ داده بود، رد نكرده بود. در هرصورت، آزمایش مقدماتی در کوهستان ویلسون در محیط در حدود یک مایلی، برای مسیر نور، انجام شد. آزمایشات نشان داد که:
“حاشیه های تداخل به وضوح در طول نیم ساعت قبل و بعد از غروب آفتاب مشاهده شد. اما حتی در بهترین شرایط ، حاشیه های تداخل به قدری ناپایدار بودند که انجام هرگونه اندازه گیری صحیح ، غیرممکن بود”
The Effect of the Earth’s Rotation on the Velocity of Light,” Part I, by A. A. Michelson. The Astrophysical Journal, April 1925, Vol .LXI, No. 3
برای از بین بردن اثرات هوا ، مایکلسون و گیل لوله لوله آب به طول یک مایل و عرض یک فوت را دوباره سرهم بندی کردند. آزمایش بار دیگر انجام شد و جابجایی حاشیه ها مطابق با محاسبات انجام شده بود و تایید شد.
The Effect of the Earth’s Rotation on the Velocity of Light,” Part II , by A. A. Michelson. The Astrophysical Journal, April 1925, Vol .LXI, No. 3.
آزمایش مایکلسون-گیل: نمای خورشید مرکزی: زمین از چپ به راست می چرخد و در سرعت نور اختلاف ایجاد می کند
آزمایش مایکلسون-گیل: نمای زمین مسطح: جهان / اتر می چرخد و باعث ایجاد اختلاف در سرعت نور به راست به چپ می شود.
این آزمایشات در سیزده روز مختلف با مجموع 269مشاهده و نتیجه انجام شد ، تقریبا تمامی نتایج یکسان بودند. کمترین مقدار برای جابجایی در حاشیه 0.193بود در حالی که بیشترین 0.255بود که میانگین جابجایی آن در 0.230بود. بنابراین ، درست در مقابل چشمان خو ِد مایکلسون، نتایج سایناک در سال 1913تأیید شد و تفسیر وی در سال ، 1887و همچنین نسبیت مورد سوال قرار گرفت. در اینجا ، به اندازه ده برابر قدرت آزمایش سایناک، ثابت شد که در واقع، یک فضای مطلق وجود دارد که چرخش مطلق در آن اتفاق می افتد. برای اینکه بطور مداوم جابجایی حاشیه ایجاد شود ، چیزی بر روی نور تأثیر می گذاشت.
سایناک ()1913 و مایکلسون ( )1925نشان دادند که این ماده اتر است. گرچه مایکلسون این آزمایش را با این توضیحات کنایه آمیزش خلاصه می کند و میگوید: “آنچه ما می توانیم از این آزمایش نتیجه بگیریم این است که زمین در محور خود می چرخد” ، اما در حقیقت ، این آزمایش بین زمین چرخان در اتر یا اتر چرخان به دور زمین ثابت، تفاوتی قائل نمیشود. به عبارت دیگر ، این آزمایش هیچ مدرکی دال بر چرخش زمین ارائه نکرد، اما درب را بسیار گسترده ترباز کرد تا نشان دهد تصور کوپرنیکی اشتباه بوده است، زیرا هیچ حرکت 30کیلومتر در ثانیه ای توسط مایکلسون و گیل پیدا نشد. به دلیل چرخش جهان ، اندکی حرکت اتر در برابر “سطح زمین” وجود دارد ، که در آزمایش های تداخل سنج در حاشیه های کوچک مشاهده می شود. بر این اساس ، از آنجایی که زمین هیچ حرکت انتقالی ای ندارد ، آزمایشاتی که به دنبال کشف چنین حرکتی هستند ، همیشه به نتیجه “پوچ” می رسند.
نتیجه ، همانطور که دیدیم ، در واقع پوچ نیست. بلکه همه آزمایشات ، اندکی نتیجه مثبت را نشان می دهند (همانند آزمایش اصلی مایکلسون-مورلی در سال ، )1887اما فیزیکدانان و اخترشناسانی که نتایج را تفسیر می کنند، آنها را پوچ می دانند زیرا در تضاد با پیش فرض آن ها که حرکت زمین به دور خورشید و به دور خودش است، می باشد.
به عبارت دیگر ، اگر فردی دو حرکت زمین را (حرکت انتقالی و وضعی) به عنوان پیش فرض قرار دهد، در این حالت تغییرات حاشیه ای همیشه بسیار کوچک هستند و نمی توانند این دو حرکت را حساب کنند. اما اگر یک زمین ثابت را در مرکز یک اتر جهانی فرض کنیم، در واقع حرکت اتر در برابر زمین به مانند حضور کشتی ای در چشم طوفان خواهد بود.
با در نظر گرفتن مشکلات غیرقابل پاسخ آزمایشات سایناک و مایکلسون – گیل در فیزیک و کیهان شناسی مدرن ، جای تعجب نیست که هر دو آزمایش به سختی و با محدودیت هایی در تاریخ فیزیک ذکر شده اند و به همین ترتیب تعجبی وجود ندارد که چرا انیشتین هیچ اشاره ای در هیچکدام از نوشته هایش به آن ها نمی کند.
Einstein’s biographer, Ronald Clark, makes no mention of either the Sagnac or the Michelson-Gale experiment in the entire 878 pages of the book
تام بتل بیان می کند،
انیشتین از این آزمایش اطلاع داشت و در واقع آن را با مایکلسون در شیکاگو در سال 1921 مورد بحث و گفتگو قرار داد. زمین را نمی توان به عقب چرخاند ، تا ببینیم حاشیه های تداخل در حین چرخش تغییر کرده است یا خیر. مایکلسون این کار را با اضافه کردن یک حلقه تداخل دوم بسیار کوچکتر انجام داد. این آزمایش یک تغییر حاشیه کوچک را نشان می دهد ، نزدیک به مقدار پیش بینی شده.
انیشتینی ها توانستند راهی برای فرار پیدا کنند و بدین ترتیب نظریه خاص را از نابودی نجات دهند. نظریه نسبیت خاص فقط برای فریم های مرجع اینرسی اعمال می شود ، که در آنها هیچ نیروی نامتعادل مجاز نیست. اما از آنجا که مایکلسون-گیل به چرخش زمین بستگی داشت ، نیروهای گریز از مرکز و مسیرهای منحنی به طور حتم وجود دارند. بنابراین غیر اینرسیایی بود.
بنابراین انیشتینی ها موفق شدند نظریه پر از ابهام خود را بار دیگر حفظ کنند، به این صورت که این دو آزمایش به جای اینکه نسبیت خاص را نقض کنند، تصور می شود که نسبیت عام را تأیید کرده اند. در یک مصاحبه ، جان هال این سوال را مطرح کرد که آیا هر آزمایشی که روی سطح زمین انجام شده است می تواند واقعا بی اثر تلقی شود؟
کاملا واضح است که نسبیت گرایان یک توهم از تئوری پر از ابهامشان ایجاد کرده اند. همانطور که یک نظریه را در مقابل نظریه دیگر قرار می دهند ، نسبیت خاص تقریبا غیرقابل نقض می شود، زیرا هرگز نمی تواند در مورد دنیای واقعی صدق کند ، علت این است که دنیای واقعی حاوی هیچ چارچوب اینرسی عاری از نیروهای نامتعادل نیست. در نتیجه ، نسبیت خاص فقط به عنوان یک شبح نظری وجود دارد که به انیشتین و پیروانش اجازه می دهد از عواقب نتایج تجربی آزمایشات مختلف فرار کنند.
این سوال که چرا نسبیت خاص به خود اجازه می دهد تا برای حرکت زاویه ای زمین به دور خورشید استفاده شود اما از حرکت زاویه ای زمین در محور آن استفاده نشود ، قطعا تناقض آشکاری است ، خصوصا از آنجا که هر دو حرکت زاویه ای باید غیر اینرسی تلقی شوند. علاوه بر این ، استفاده از تغییر لورنتس برای حرکت زاویه ای زمین به دور خورشید نیز برای نسبیت خاص متناقض است ، اما هنگام تحلیل حرکت زاویه ای زمین در محور آن ، تبدیل لورنتس را از بین می برد. این طبیعت نسبیت است – حتی نظریه ها نسبت به یکدیگر نسبی هستند – و بنابراین تناقضات هر زمان که وجود داشته باشند فراوان می شوند.
